Wspomnienia lat 90.

Wiecie, że to już ostatni artykuł, który związany jest z grami karcianymi z tego okresu? Do opisania pozostały mi jedynie Remik i Tysiąc, jednak z racji tego, że dokładnie nie pamiętam tych gier, skupię się także na mojej ulubionej zabawie z dzieciństwa, jeśli chodzi o gry planszowe.

Remik to gra, w którą bardzo chętnie grają starsze panie – i wierzcie mi, znam takie, które bez partyjki nie wyobrażają sobie towarzyskiego spotkania. W dzieciństwie bardzo lubiłam tę grę, jednak z czasem zapomniałam, o co w niej chodzi. Minęło sporo czasu, zanim ponownie miałam z nią styczność. Było to jakieś dwa lata temu, kiedy to znajoma rodziny zaproponowała wspólną rozgrywkę. Grało się świetnie! Nawet zapisywałyśmy punkty i udało mi się kilka razy wygrać. W grze rozdawało się karty, a następnie ze sporej puli na ręce należało tworzyć zestawy składające się z minimum trzech kart. Mogło to być zestawienie od najmniejszego do największego nominału, mogły to był również takie same symbole. Ważne było, by w tym pierwszym opisywanym przypadku karty były jednego koloru. Wygrywała ta osoba, która jako pierwsza przed sobą miała karty, które po podliczeniu dawały liczbę dwudziestu jeden oczek. Jak liczyło się kolejne zestawieni? Według założonego schematu.

Kolejna gra to tysiąc – dobrze pamiętam jak nastolatkowie, nieco starsze dzieciaki ode mnie zachwycały się tą grą. Po kolejnych rundach zapisywało się punkty. Można było zdobywać dodatnie i ujemne podsumowania rund. Gra oczywiście toczyła się do momentu jak jedna z osób miała tysiąc punktów. Jeśli chciało się wcześniej zakończyć grę, pierwsze miejsce otrzymywała osoba z największą ilością zdobytych punktów.

Gry karciane to była dobra zabawa. A czy pamiętacie grę planszową, która była w każdym domu? Dla mnie to Fortuna – dziś można byłoby ją nazwać po prostu biznesem. Najlepiej grało się w kilka osób. Na planszy znajdowały się kolejne inwestycje – hotele, miasta, restauracje, sklepy. Gdy nastanęło się na dane pole można było je wykupić, by następnie podwyższać wartość danej nieruchomości poprzez kupowanie tak zwanych domków. Najwyższą opcją inwestycji było wybudowanie hotelu. Jaki był tego cel? Inni gracze, którzy pojawili się na planszy, gdzie znajdowały się symbole związane z inwestycjami, musiały zapłacić określoną kwotę właścicielowi. Każda z nieruchomości upoważniała do otrzymania zupełnie innej kwoty. Nieruchomości łączyły się poprzez kolory, gdzie było ich dwie lub trzy w jednym zespole. Posiadając cały zestaw, otrzymywało się wyższe benefity. Na planszy znajdowały się także pola, które utrudniały grę – szpital, gdzie czekało się kolejkę, powrót na start – rozpoczęcie gry z określonego miejsca. Do dyspozycji graczy były też karty z napisem Los i Szansa – najczęściej wiązały się z nakazem do zapłaty, niekiedy można było otrzymać jakąś nagrodę.

Okulary czy soczewki?

W ostaniem czasie coraz więcej osób pracuje przed komputerem i stąd ma problemy ze wzrokiem. Ciągłe patrzenie w ekran monitora z bliskiej odległości ogranicza mruganie, a tym samym nawilżanie oczu. Nierobienie przerw powoduje przemęczenie narządu wzroku.

Aby zoptymalizować pracę przed komputerem, należy przede wszystkim doprowadzać do sytuacji, w której co godzinę pracownik zrobi pięcio-minutową przerwę. Podczas tego czasu najlepiej, by popatrzył przez okno. Obserwacja tego, co znajduje się na zewnątrz jest naturalna dla naszych oczu. Dobrze jest również na zmianę patrzeć w punkt, gdzie jesteśmy w stanie utzrmać wzrok na jednym elemencie, który jest blisko oraz na drugi w oddaleniu. To ćwiczenie jest dobre dla narządu wzroku. Niestety wiele osób o tym zapomina.

Dobrą opcją podczas pracy przy komputerze są okulary. Ci, którzy noszą soczewki doprowadzają do sytuacji, gdzie oczy są podwójnie zmęczone. Należy pamiętać, że soczewki wkładamy do oczu jako ciało obce i możemy je nosić tylko kilka godzin dziennie. Jeśli kiedykolwiek mieliście soczewki, zastanówcie się na jaki czas je zakładacie. Z pewnością odpowiedzią będzie cały dzień – od rana do samego wieczora. A przecież są i tacy, którzy zapominają zdjąć je na noc. Soczewka znajdująca się w oku może je podrażniać. Najbezpieczniejsze jest stosowanie jednorazowych, jednak jest to również najdroższe rozwiązanie. Soczewki kilkudniowe czy nawet miesięczne wymagają zdejmowania do specjalnego pojemnika uzupełnionego wcześniej specjalistycznym płynem. Pojemnik jest dwukolorowy, by mieć pewność jaką stroną soczewki się w nim znajdują. Do tego posiada oznaczenie dla prawego i dla lewego oka – przecież zdarza się, że nasze oczy mają wady o różnych wartościach.

Soczewki z pewnością są dobrym rozwiązaniem podczas wakacji, kiedy jest gorąco. Dają poczucie wygody i wydaje się, że zmysł wzroku działa prawidłowo. Okulary w gorące dni sprawiają, że skóra pod oprawą staje się wilgotna i może to powodować dyskomfort. Czasami nawet odciskają się w okolicach nosa ze względu na swoją zbyt dużą wagę, bądź nieodpowiednie dopasowanie.

Wróćmy jeszcze do pracy przed ekranem monitora. W ostatnim czasie na rynku jest sporo szkieł, które zawierają w sobie filtr światła niebieskiego, które emitowane jest z komputerów. Oprawy z takimi soczewkami okularowymi sprawiają, że kolory zostają nieco zniekształcone. Wszystko widzi się w cieplejszych barwach, tak jakby nałożyć na otaczający świat delikatną sepię stosowaną w programach graficznych. Opinie na temat niebieskich szkieł są jednoznaczne – faktycznie zmniejszają dolegliwości związane z pracą przed monitorem. Są tacy, którzy stosują je jedynie przez osiem godzin dziennie, gdy patrzą w ekran, jednak znajdziemy również takie osoby, które w tych okularach chodzą na co dzień.

Turniej Nordycki w skokach narciarskich

Na wzór Turnieju Czterech Skoczni, organizowane w latach 1997-2010 były zawody w skokach narciarskich odbywające się w Skandynawii, na skoczniach na terytorium Norwegii, Szwecji i Finlandii. Najbardziej utytułowanym skoczkiem, biorącym udział w zawodach jest Adam Małysz, który wygrał aż trzy edycje tego rozgrywającego się w marcu turnieju. Konkursy odbywające się w ramach turnieju zaliczano do klasyfikacji Pucharowej w tej dyscyplinie sportowej, a punkty były zliczane analogicznie, jak w przypadku innych turniejów tej samej rangi. Pierwsza edycja odbyła się w 1997 roku. Miały one miejsce w Lahiti, Kuopio, Falun i Oslo. W 1998 odbyło się aż pięć, nie cztery konkursy. Oprócz lokalizacji z poprzedniego roku, do zawodów dołączyła skocznia narciarska Trondheim w Norwegii, ale był to jedyny wyjątek. Do roku 2010, kiedy odbyły się ostatnie zawody, skoczni, które brały udział było tylko cztery. Zawody odbywające się w Oslo były częścią Holmenkollen Ski Festival, corocznego festiwalu organizowanego w stolicy Norwegii. Natomiast konkursy na skoczni w Lillehammer wchodziły w skład Lillehammer Skifestival. Konkursy na skoczni w Lahti w 2007 roku odbyły się w ramach Lahti Ski Games. To wszystko powodowało, że Turniej Nordycki był bardzo medialnym przedsięwzięciem, który przyciągał nie tylko mnóstwo widzów, ale i mnóstwo sponsorów. Podczas zawodów często organizowane były dodatkowe atrakcje, koncerty, wystawy i targi. Hotele w okolicach skoczni były przepełnione, a restauracje zarabiały o wiele więcej, niż zazwyczaj. Oprócz Adama Małysza w latach 2001, 2003 oraz 2007, zwycięzcami w klasyfikacji generalnej byli Kazuyoshi Funaki (1997), Andreas Widhölzl (1998), Noriaki Kasai (1999), Sven Hannawald (2000), Matti Hautamäki (2002, 2005), Roar Ljøkelsøy (2003), Thomas Morgenstern (2006), Gregor Schlierenzauer (2008, 2009) i Simon Ammann (2010). Od 2004 roku zwycięzca klasyfikacji Turnieju Nordyckiego zakładał niebieską koszulkę przygotowaną przez organizatorów. W pierwszym z konkursów Turnieju Nordyckiego żaden z zawodników nie zakładał koszulki lidera, ale w następnych konkursach w niebieskim plastronie występował zawodnik, który zajmował pierwsze miejsce w ogólnej klasyfikacji. Zwycięstwo w turnieju było opłacalne nie tylko ze względu na liczące się punkty w Pucharze Świata w Skokach Narciarskich, ale także ze względu na nagrody ufundowane przez Międzynarodową Federację Narciarską, a także premie pieniężne i rzeczowe. Przykładowo w 2004 roku pula nagród zwycięzców wynosia ponad 50 000 euro.

Rodzaje bieżników opon samochodowych

Nie ma uniwersalnej opony samochodowej, która pasowałaby do wszystkich pojazdów. Na rynku opon możemy wyróżnić trzy podstawowe typy opon – symetryczne, asymetryczne i kierunkowe. Każdy rodzaj ogumienia posiada swoje unikalne cechy, dzięki którym możemy dopasować go do naszego stylu jazdy oraz właściwości technicznych auta.

Bieżnik opony symetrycznej jak sama nazwa wskazuje, składa się z symetrycznie ułożonych bloków. Ten typ jest najtańszym i najprostszym rodzajem bieżnika w produkcji. Zaleca się je montować do aut kompaktowych i miejskich, lecz nie nadają się do aut sportowych. Niewątpliwą zaletą tej opony jest jej wytrzymałość i uniwersalność, dzięki czemu jej okres użytkowania jest długi. Opony te można montować dowolną stroną, gdyż obie połowy bieżnika są identyczne. Przeznaczone są przede wszystkim dla kierowców, którzy preferują spokojną jazdę oraz posiadają auto o stosunkowo małej mocy. Jeśli jesteś takim kierowcą, wybierz opony symetryczne.

Opony asymetryczne różnią się rzeźbą opon. Każda z nich jest odpowiedzialna za inne zadanie. Ten typ opon po zewnętrznej stronie bieżnika zbudowany jest z większych klocków bieżnika zapewniających komfort na suchej drodze. Strona wewnętrzna natomiast jest wyposażona w większą ilość lamelek i rowków, które służą do skutecznego odprowadzania wody. Opony symetryczne pokazują swoją wyższość przede wszystkim w zakrętach. Nie ważne czy jest mokro czy sucho – zawsze zachowują bardzo dobrą przyczepność. Możliwość połączenia osiągów podczas jazdy na suchej i mokrej nawierzchni jest jedną z zalet opony asymetrycznej. Charakteryzują się również ciekawym, atrakcyjnym wyglądem, który często skłania klientów do jej zakupu. Opony asymetryczne wymagają specjalnego montażu. Niezmiernie ważne jest założenie opony na felgę właściwą stroną. To dobre opony do aut sportowych oraz klasy średniej. Jeśli jesteś posiadaczem takiego samochodu, powinieneś rozważyć kupno właśnie takich opon.

Bieżnik kierunkowy wyróżnia się charakterystycznym bieżnikiem w kształcie litery „V” lub „U”. Tutaj równie ważne jest odpowiednie założenie opon. W przypadku, gdy nie zostanie założona prawidłowo, właściwości trakcyjne opony będą znikome, a opony zużyją się błyskawicznie. Opony kierunkowe dobrze odprowadzają wodę, a w zakrętach świetnie trzymają się drogi. Tego typu opony zalecane są do aut klas wyższych, a także do samochodów sportowych. Wybierz te opony, jeśli zależy Ci na dobrej przyczepności na drodze, a Twój samochód charakteryzuje się ponadprzeciętną mocą silnika.

Dobór odpowiednich opon jest kluczowy, gdyż pewność prowadzenia pojazdu i nasze bezpieczeństwo na drodze powinno być dla nas priorytetem. Każdy typ ogumienia gwarantuje inne właściwości jezdne, dlatego warto wpierw rozważyć, jakich opon potrzebujemy.

Piłka nożna

Piłka nożna to z pewnością najpopularniejszy sport na świecie. Ta gra zespołowa posiada olbrzymią rzeszę fanów na całym świecie. Pierwsze wzmianki na jej temat pochodzą z XII wieku, kiedy to angielska młodzież spotykała się, by „grać w piłkę”. To właśnie Anglicy spopularyzowali ten sport. Od 1990 r. piłka nożna jest dyscypliną olimpijską. Celem gry jest strzelenie przeciwnikowi jak największej liczby bramek. Każda drużyna występująca w meczu wystawia jedenastu zawodników, w tym jednego bramkarza. Jako jedyny może on dotykać piłki ręką, ale tylko w określonym obszarze boiska. W meczu uczestniczy również czterech sędziów. Rozgrywki nadzoruje główny arbiter, który na bocznych sektorach boiska posiada swoich asystentów – sędziów liniowych oraz sędziego technicznego odpowiadającego za zmiany i sygnalizowanie czasu gry. Mecz piłki nożnej trwa zazwyczaj 90 minut, natomiast sędzia prowadzący zawody może opcjonalnie doliczyć dodatkowe minuty. Każdy kraj posiada swoją federację piłkarską, która odpowiada za rozgrywki w danym kraju. Natomiast każda krajowa federacja zrzeszona jest w Międzynarodowej Federacji Piłki Nożnej. Odpowiada ona za różnego rodzaju turnieje piłkarskie i ustala przepisy gry. Najważniejszymi rozgrywkami w piłce nożnej jest Liga Mistrzów i Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej, nazywane Mundialem.

Polski system ligowy składa się z dziewięciu poziomów rozgrywkowych – Ekstraklasy, I Ligi, II Ligi, III Ligi, IV Ligi, Ligi okręgowej oraz A, B i C Klasy. Tylko pierwsze cztery poziomy mają charakter centralny. Pozostałe poziomy mają charakter regionalny. Na najwyższym szczeblu rozgrywek znajduje się Ekstraklasa, która liczy 16 najlepszych drużyn w Polsce. W sezonie zawodnicy mają do rozegrania 38 meczy. Rozgrywki dzielą się na rundę zasadniczą i rundę finałową. Runda zasadnicza liczy 30 kolejek spotkań, w której każda z drużyn rozgrywa ze sobą po dwa mecze. Po zakończeniu rundy zasadniczej rozpoczyna się runda finałowa. Tabela dzielona jest na dwie grupy – grupę mistrzowską i spadkową, liczącą po 8 drużyn. Również dzielone są dotychczasowo zdobyte punkty. Podczas rundy finałowej każda z drużyn rozgrywa ze sobą jeden mecz. Drużyna, która zdobędzie największą ilość punktów, zdobywa tytuł Mistrza Polski. W sezonie 2018/19 tytuł zdobył Piast Gliwice. Tytuł mistrzowskie uprawnia go do uczestniczenia w eliminacjach do Ligi Mistrzów. Kolejno druga i trzecia drużyna w tabeli uczestniczy w eliminacjach do Ligi Europy. Dwie najgorsze drużyny relegowane są do niższej klasy rozgrywkowej – I Ligi.

Zasady gry w piłkarzyki

Piłkarzyki, czyli futbol stołowy, inaczej trambambula to gra imitująca mecz piłki nożnej. Rozgrywka może się odbywać w 2 lub 4 osoby. Pole gry ma zazwyczaj 70 na 105cm. Piłkę kontroluje się za pomocą grilli, do których przymocowane są figury imitujący piłkarzy na boisku. Celem gry jest strzelenie jak największej liczby goli przeciwnikowi. Pierwszy stół do futbolu stołowego został zbudowany przez Francuza Luciena Rosengarta, ale pierwszy patent stołu przypisuje się Alejandro Finisterre i miało to miejsce w 1937 roku. Gra, tak samo jak inne spoty, ma szereg określonych zasad. Mecz zazwyczaj składa się z 3 setów. Sety można grać do 5 lub 10 strzelonych bramek. Po każdym secie, drużyny zmieniają strony stołu. Mecz poprzedza rzut monetą. Zwycięzca wybiera stronę stołu lub prawo do serwu i po dokonaniu wyboru, decyzja jest nieodwracalna. W zasadach można spotkać się z pojęciem „Zasady Gotowości”, którą stosuje się przy każdym wprowadzeniu piłki do gry i składa się z kilku podpunktów. Na początku, przed wprowadzeniem piłki w grę, drużyna lub zawodnik musi zapytać przeciwnika, czy jest gotowy do gry. Jeśli gra rozpocznie się, zanim przeciwnik, mający na to trzy sekundy, nie odpowie, procedura zaczyna się od nowa. Gdy sytuacja się powtórzy, piłka zostaje przekazana przeciwnikami i to on rozpoczyna. Po zdobyciu bramki, piłkę do gry wprowadza drużyna, która straciła bramkę. Piłka autowa w przeciwieństwie do rozgrywek na boisku jest rzadko osiągana, ponieważ by to nastąpiło, piłka musi zostać wyrzucona poza stół. Natomiast, jeśli piłka uderzy w bandę lub nawet odbije się od powierzchni stołu, ale natychmiast wróci na boisko, uznaje się, że nie było autu. Zabronione jest wykonywanie strzałów, które powodują, że piłka przelatuje nad przeciwnikami, jednak nie jest karany strzał, w którym piłka wyleci w górę odbijając się od innego piłkarzyka lub bandy. Każda piłka, która wpadnie do bramki liczy się jako gol, niezależnie, czy jest to gol dla przeciwnika czy dla drużyny grającej, tzw. gol samobójczy. W ramach wątpliwości jednej z drużyn, czy piłka wpadła do bramki uznaje się gola za nieważnego. Zawodnicy, jeśli rozgrywany jest mecz drużynowy, nie indywidualny, mogą zmieniać swoje pozycje wyłącznie po strzelonej bramce korzystając ze swojego dozwolonego czasu na przerwę, wynoszącego maksymalnie 90 sekund. Zmiana pozycji, kiedy piłka jest w grze jest uznawana za rozpraszanie, następuje zatrzymanie rozgrywki i przekazanie piłki drużynie przeciwnej. Zabronione jest obracanie grille, gdzie za obrót uznaje się ruch powyżej 360 stopni. Przy takim przewinieniu, jeśli padnie bramka. Obracanie grillem, kiedy nie ma w pobliżu piłki nie jest traktowane jako faul, ale jak rozpraszanie, co może zostać ukarane. Zabroniony jest jakikolwiek kontakt z grillem przeciwnika, a wszystkie przejawy agresji są traktowane jako rozpraszanie.

Muminki

Muminki to rodzaj trolli, co wyraźnie wskazuje oryginalna szwedzka nazwa, czyli Mumintrollen. Są to postaci budowie ciała zbliżonej wizualnie do hipopotamów, jednak poruszają się na dwóch, nie na czterech nogach. Gatunek ten zamieszkuje dolinę, w bliżej nieokreślonym miejscu w Finlandii. Został w stworzony przez Tove Jansson, autorki dziewięciu książek oraz Larsa Janssona, który stworzył ponad pięćdziesiąt komiksów. Mimo, że rodzina Jansson pochodziła z Finlandii, gdzie też zamieszkiwały Muminki, to wszystkie treści są napisane w języku szwedzkim. W świecie Muminków żyją nie tylko te małe trolle, ale także inne stworzenia, jak Paszczaki, Mimble, Hatifnatowie, Migotki a także uważana wszystkich za potwora Buka. Rodzina i gatunek Muminków składa się z Muminka (Mumintrollet), Mamusi Muminka (Muminmamman) i Tatusia Muminka (Muminpappan). W świecie istnieją też podobno inne Muminki, ale nie pojawiają się one w książkach Jansson. Podobne pod względem wyglądu są Migotki i do tego gatunku należy Migotek (Snork) oraz Panna Migotka (Snorkfröken), rodzeństwo. W bliskim towarzystwie znajdują się Mimble, mające swoje przedstawicielstwo w Mimbli (Mymlan), jej młodszej siostrze Małej Mi (Lilla My) i Włóczykiju (Snusmumriken). W Dolinie Muminków można napotkać także Paszczaki (Hemulerna), Filifionki (Fillifjonkan), Buka (Mårran), Hatifnatowie (Hattifnattarna), Bobek (Stinky) i kilka innych bliżej nieokreślonych gatunkowo postaci, jak Bobek, Tulippa i Too-Tiki. Pierwsza powieść została opublikowana w 1945, a jej tytuł brzmiał „Małe trolle i duża powódź”. W tytule nie było jeszcze słowa Muminki ze względu na polecenie wydawcy, który twierdził, że trolle będąc popularnymi stworzeniami w Skandynawii, bardziej przemówią do czytelników, niż nieznana nazwa. Kolejne książki noszą już tytuły odnoszące się do Muminków. Każda z książek została przetłumaczona na ponad 30 języków. Muminki posiadają wersję serialową, filmową, teatralną, radiową i komiksową tworząc całe uniwersum. Książki opowiadają o niezwykłych przygodach całej doliny. „Kometa nad Doliną Muminków” została wydana w 1946 i opowiada o nadejściu wielkiej komety, która zakłóca spokojne życie bohaterów. „W Dolinie Muminków”, książka wydana w 1948 opowiada o niezwykłej zimie i lecie, w których poznajemy Czarnoksiężnika i jego zaczarowany kapelusz. Kolejna książka, wydana w 1950 „Pamiętniki Tatusia Muminka”, to opowieść o młodości Tatusia Muminka, w której są informacje o rodzinie Włóczykija, Ryjka a także Małej Mi. „Lato Muminków”, „Zima Muminków”, czy „Dolina Muminków w Listopadzie” opowiadają krótsze, ale równie szalone historie z życia rodziny Muminków.

Bakterie żyjące na ziemi

Bakteria to mikroorganizm, które tworzy osobne królestwo. Jednokomórkowiec lub zespoły komórek, którego cechą charakterystyczną jest brak otoczonych błoną organelli, jak np. jądro komórkowe, które występują praktycznie u wszystkich organizmów żywych. Kształty, jakie przybierają bakterie są różne. Można wyróżnić kształt pałeczkowaty albo spiralny. Bakterię posiadają umiejętność łączenia się ze sobą i tworzenia luźnych układów przestrzennych, często niepowtarzalnych. Bakterie występują wszędzie. Gdziekolwiek człowiek nie spojrzy, tam są bakterię. Oczywiście nie zawsze są one widoczne gołym okiem, jednak znajdują się na powierzchni ziemi, roślin, przedmiotów, zwierząt, ptaków i ludzi. Nie wszystkie bakterie są szkodliwe, wiele bakterii żyjących w organizmie człowieka pełni dla niego ważną funkcję. Bakterie z drugiej strony posiadają niesamowitą zdolność przetrwania np. na terenach skażonych promieniowaniem. Prawdopodobnie, kiedy wszystkie organizmy żywe wyginą lub zginą w katastrofie, bakterie nadal będą się znajdować na powierzchni ziemi i jako mieć zdolność do egzystencji. Bakterie mogą mieć nie tylko różne kształty, ale też różny rodzaj wici. Są to nici monotrychalne, czyli pojedyncze, jednorzese, lofotrychalne, czyli występujące w grupie, amfitrychalne, występujące z różnych stron bakterii a także petrychalne, długie i wijące się za organizmem bakterii, zwane inaczej okołorzęse. Bakterie można podzielić ze względu na źródło, z jakiego czerpią energię do istnienia. Są to Fotoautotrofy, żywiące się światłem słonecznym, do których zaliczamy sinice, zielone bakterie siarkowe i purpurowe, litotrofy potrzebujące do życia związków nieorganicznych a także organotrofy żywiące się związkami organicznymi lub wiązaniami węgla. Bakterie rozmnażają się poprzez podział komórki. Polega to na zwiększeniu objętności pojedynczej bakterii a potem podzieleniu się na dwie, mniej więcej równe, części. Każda bakteria dzieląc się przekazuje dokładnie takie same informacje swojej bliźniaczce. Bakterie w odpowiednio dobrych warunkach mogą dzielić się co 10 minut. Bakterie oprócz bezpłciowego rozmnażania się potrafią wymieniać się genami, dzięki czemu są podatne na mutacje. Bakteria może uzyskać dodatkowe geny ze środowiska i wtedy mówimy o transformacji. Drugą metodą jest przeniesienie genów w procesie transdukcji, kiedy bakteria wprowadza swoje własne geny do chromosomów, a trzecią możliwość stanowi koniugacja bakteryjna, gdzie DNA jest przenoszone poprzez bezpośredni kontakt komórek bakterii.

Dysk twardy

Dysk twardy to ważny element komputera. Bez niego uruchomienie sprzętu nie byłoby możliwe. Przechowywane są na nim wszystkie pliki i dane, a co najważniejsze – system operacyjny. Pierwszy dysk powstał w 1956 roku. Miał on pojemność 5 MB, co jest teraz bardzo słabym wynikiem. Wraz z upływem lat pojemność dysków zwiększała się, a ich rozmiary malały. Na rynku najpopularniejsze są obecnie dyski 3,5” i 2,5”. Dzięki rozwojowi techniki pojawiły się nowe technologie, które pozwoliły na zagęszczenie danych, co przełożyło się na większą pojemność dysków. Obecnie dostępnych jest kilka rodzajów dysków twardych. Różnią się one sposobem działania, szybkością pracy, a także wieloma innymi parametrami.

Najpopularniejszym standardowym rodzajem dysku stosowanym obecnie na całym świecie jest dysk HDD. Do przechowywania danych wykorzystuje się w nim nośnik magnetyczny. Jego zaletą jest dobry stosunek ceny do pojemności. Cały dysk składa się z hermetycznej obudowy, w której znajduje się talerz wykonany ze stopu metalu z warstwą nośnika magnetycznego i głowicy odczytującej dane. Talerz dysku może wirować nawet z częstotliwością 7200 obrotów na minutę. W związku z tym może być lekko hałaśliwy podczas użytkowania. Najpopularniejsze obecnie dyski mają pojemność około 500GB. Słabą stroną jest ich podatność na awarię. W środku zamontowane są różne ruchome elementy, które mogą ulec uszkodzeniu. Dyski tego typu są podatne na wstrząsy, gdyż nawet niewielki ruch może wpłynąć na odczyt i zapis plików, a nawet doprowadzić do fizycznego uszkodzenia dysku.

Stosunkowo nową alternatywą dla dysków HDD są dyski SSD. Jest to urządzenie zbudowane w oparciu o pamięć flash. Jeżeli szybkość działania komputera jest dla Ciebie kluczowa, a cena nie gra roli, koniecznie kup dysk SSD. Dzięki tej technologii dostęp do danych jest niewiarygodnie szybki, a aplikacje ładują się niemal natychmiastowo. W tym typie dysków nie występują części ruchome, dzięki czemu pamięć jest o wiele bardziej odporna na uszkodzenia. Prędkość odczytu i zapisu plików w dyskach SSD jest kilkunastokrotnie szybsza w porównaniu do dysków HDD. Ponadto, dyski te są wielokrotnie mniejsze i lżejsze. Największym minusem tej technologii jest cena. Jest ona o wiele większa od standardowego dysku, a kupno SSD o dużej pojemności może słono kosztować.

Technologia z roku na rok dynamicznie się rozwija. Być może za jakiś czas nie będziemy przechowywać już plików fizycznie na dysku, lecz będziemy korzystać z dysków w chmurze. To, co jest dziś standardem, za parę lat może być tylko historyczną ciekawostką.

Drugi półfinał Ligi Narodów pomiędzy Holandią a Wielką Brytanią

Drugi półfinał Ligi Narodów pomiędzy Holandią a Wielką Brytanią elektryzował wszystkich z uwagi na to, że są to dwie piekielnie mocne ekipy ale co najważniejsze bardzo, bardzo młode. Średnia wieku w obu drużynach nie przekracza dwudziestu trzech lat. Można napisać, że są to zespoły w przebudowie ale który kraj na świecie nie chciałby w taki właśnie sposób przebudowywać swojej drużyny?

Świetne nowe generacje bardzo młodych, ambitnych piłkarzy ale już znaczących coś w poważnej piłce klubowej, bo kto nie zna De Jonga, De Lighta, Rashforda czy Lingarda? Są to młode super gwiazdki, które zaczynają błyszczeć co raz mocniej na europejskich salonach. Sama kwota, którą zapłaciła Barcelona za 19 letniego piłkarza Ajaxu Amsterdam jest astronomiczna. Sto dwadzieścia milionów euro! Ponad miliard polskich złotych jakbyśmy mieli liczyć kwotę w naszej walucie, przecież to już robi się śmieszne no ale my nie o tym.

Mecz w stolicy Holandii zaczął się dość chaotycznie, dużo niedokładnych piłek, kilka niecelnych strzałów, przez pierwsze trzydzieści pięć minut nie działo się nic wielkiego ale końcówka pierwszej połowy zaostrzyła nasze apetyty na drugą odsłonę tego spotkania. W ciągu ostatnich czternastu minut obie ekipy przeprowadziły sześć akcji z których i po jednej i po drugiej stronie jedna zakończyła się golem a każda inna napsuła dużo krwii bramkarzowi. Bramki strzelali Rayan Babel dla pomarańczowych oraz Marcus Rashford dla reprezentacji Wielkiej Brytanii.

Druga połowa to już rolercoster! Akcje napędzane przez tych młodych zawodników oglądało się z przyjemnością, to była bardzo duża intensywność gry, która trwała prawie cała drugą połowę. W 63 minucie bramke na 2;1 dla reprezentacji Holandii strzelił De Jong. Anglicy nie chcieli pozostać dłużni, bombardowali strzałami zza pola karnego golkipera „oranje” lecz całe trudy na nic. Ponieważ gwoździem do trumny okazała się błyskawicznie przeprowadzona kontra przez De lighta, który prawym skrzydłem jak błyskawica miną najpierwsz Danego Rosa potem Smallinga i wystawił piłkę do nadbiegającego Babela, który ustawił wynik meczu. Do końca spotkania już się nic nie zmieniło. Reprezentacja Holandii w finale ligi narodów zmierzy się z Portugalią dowodzoną przez Cristiano Ronaldo. Coś nam podpowiada, że ten mecz będzie piłkarską ucztą, bo z jednej strony młode wilki z Holandii głodne sukcesu a z drugiej doświadczona ekipa grająca pod dyktando generała czyli Ronaldo przez wielu uważanego za pół-człowieka pół-Boga.

Na finał ligi narodów zapraszamy do naszego studia w niedziele o godzinie 20:30.

Do zobaczenia!

Beethoven i kobiety

Ludwig van Beethoven to słynny kompozytor pochodzenia niemieckiego. Był ostatnim z tzw. Klasyków wiedeńskich, czyli jednym z trzech kompozytorów, którzy tworzyli muzykę w stylu klasycznym i spędzili większość życia mieszkając w Wiedniu. Pozostałych dwóch klasyków wiedeńskich to Wolfgang Amadeus Mozart oraz Joseph Haydn. Dzień, w którym Beethoven przyszedł na świat jest niepewna i można spotkać nawet trzy wersje. Wszystkie w źródłach oficjalnych. Jest to 15, 16 lub grudnia 1770 roku. Kompozytor był chowany w idei cudownego i zdolnego dziecka, dlatego jego ojciec Johann postanowił, by ten rozwijał się dokładnie tak samo jak Mozart. Nie było to proste, ponieważ ojciec Beethovena nadużywał alkoholu, a mały Ludwig nie był tak samo zdolny i chętny do pracy. Jednak mimo wszelkich przeciwności w tym postępującej głuchoty odniósł sukces i jego utwory słyszał prawdopodobnie każdy człowiek na świecie. Oprócz muzyki, jedną z ważniejszych ról w życiu kompozytora, odgrywały kobiety. Biografowie twierdzą, że liczba źródeł piszących na temat relacji Beethovena jest bardzo skromna w porównaniu do wydarzeń z jego życia. Za przyczynę podaje się fakt, że wybranki i ukochane kompozytora były arystokratkami, a on sam nie przynależał do wyższych sfer. W XVIII wieku kobiety z arystokracji nie mogły wiązać się z mężczyznami z niższych sfer. Nawet, jeśli taką osobą był geniusz i kompozytor pokroju Ludwika, związek spotkałby się z krytyką a przede wszystkim wygnaniem pary i odebraniem potencjalnej małżonce tytułu szlacheckiego. Mimo wielu prób i starań, nigdy się nie ożenił, ale historykom znane są nazwiska kobiet, które Beethoven darzył uczuciem. Jedną z nich była Giulietta Guicciardi, jego uczennica, której wówczas trzydziestoletni kompozytor zadedykował sonatę. Była to sonata Księżycowa (niem. Mondscheinsonate), jedna z najbardziej popularnych utworów muzyka i jedna z najsłynniejszych sonat w historii muzyki. Między autorem, a Giuliettą doszło do zaręczyn, ale ojciec kobiety nie zgodził się na jej zamążpójście. Poza wybranką Guicciardi, ważną dla historyków i biografów kobietą, goszczącą w życiu Ludwiga, była nieznana wybranka, związana z listem do Nieśmiertelnej Ukochanej (niem. Unsterbliche Geliebte, lepiej tłumaczone przez „wiecznie kochana”). List ten został znaleziony po śmierci muzyka w szufladzie biurka. Nie ma jednak zgodności nawet do miejsca, dokąd list był adresowany. Szacuje się, że miejscowość K. to uzdrowisko Karlsbad, przez co kandydatką na ukochaną jest Dorothea von Ertmann.

Charakterystyka flaminga

Flamingi stają się coraz bardziej popularnym motywem, który można spotkać w niemalże każdym sklepie, ale też na stronach internetowych czy w mediach społecznościowych. Chociaż równie popularne są jednorożce oraz kaktusy, to jednak flamingi mają swoje pięć minut, które trwa już kilka ładnych lat lub… Dekad. Flamingi to ptaki i chociaż przedstawiane są zwykle jako różowe, puchate zwierzątka, nie do końca tak wygląda ich rzeczywistość. Flamingi, inaczej czerwonaki, to ptaki z rodziny czerwonakowatych (Phoenicopteridae) rzędu flamingowych (Phoenicopteriformes). Najbardziej zbliżonym do rozpowszechnionych motywów flaminga, jest flaming karmazynowy. Ten gatunek flaminga zamieszkuje półwysep Jukatan, Antyle i Galapagos, jest wysokości 120-125cm, a jego rozpiętość skrzydeł może wynosić nawet 155cm, czyli więcej, niż jego wysokość. Przy swojej wielkości flamingi są bardzo lekkie, bo ich waga waha się od 2 do 4kg. Ma to związek z bardzo długimi nogami oraz długą szyją. Natomiast najbardziej rozpowszechnionym gatunkiem flaminga jest flaming różowy, który w przeciwieństwie do flaminga karmazynowego ma upierzenie białe z lekkim różowym nalotem, niekiedy skrzydła mają zabarwienie różowe, ale ptaki wychowane w niewoli zwykle blakną. Jest to gatunek częściowo wędrowny i można go spotkać w wielu miejscach na ziemi. Flaming różowy zamieszkuje Afrykę, baseny morza Śródziemnego i Morza Czarnego, ale jest też widoczny w Azji, na Bliskim Wschodzie, czy Pakistanie, a nawet w Indiach. Mimo, że flamingi nie są kojarzone z Polską, zdarza się, że dziki ptak zabłądzi na terytorium kraju. W Polsce flamingi są pod ścisłą ochroną. Nie wiadomo jednak, ile flamingów żyje w kraju, większość znajduje się w niewoli, w ogrodach zoologicznych. W Stanach Zjednoczonych flaming jest ikoną znacznie dłużej, niż w Europie. W 1957 roku amerykański artysta Donald „Don” Featherstone zaprojektował plastikowego flaminga, jako ozdobę ogrodową, stojącą na trawniku, zazwyczaj z przodu domu. Projekt powstał na zlecenie firmy Union Products stając się ikoną amerykańskiej kultury popularnej. W 1972 po premierze filmu Różowe flamingi w reżyserii Johna Watersa plastikowe flamingi stały się stereotypowym przykładem tandetnego ozdobnego kiczu. W 1996 twórca plastikowego flaminga otrzymał Nagrodę Ig Nobla. Takiego plastikowego flaminga można znaleźć np. w grze THE SIMS, gdzie powtórzył swój sukces wśród zarówno młodszych, jak i starszych graczy. Obecnie w kształcie flaminga produkuje się praktycznie wszystko, ale mianem kultowych można nazwać materace do pływania po wodzie, które pojawiają się na zdjęciach celebrytów i blogerów.

Fallout

Fallout to seria gier wideo typu RPG, osadzona w świecie postapokaliptycznym. Pierwsza część została wydana w 1997 i dorobiła się wielu kontynuacji i wariacji na temat tytułu. Grę obecnie można uznać już za kultową, jako przedstawiciela swojego gatunku. Nazwa pochodzi od wyrażenia nuclear fallout, które oznacza opad promieniotwórczy. Świat, w którym dzieje się gra jest wynikiem wojny atomowej mającej miejsce w 2077, której powodem jest konflikt między Chinami a Stanami Zjednoczonymi o ropę naftową. Jak to bywa w grach fabularnych, w Falloucie można stworzyć swojego bohatera od zera. Jako potomek osób, które uzyskały schronienie w jednym z rządowych schronów przeciwatomowych, nasz bohater posiada szereg atrybutów, zwanych SPECIAL. Nazwa ta jest akronimem od Strength (siła), Perception (percepcja), Endurance (wytrzymałość), Charisma (charyzma), Intelligence (inteligencja), Agility (zręczność) oraz Luck (szczęście). Raz nadanych atrybutów nie można zmienić, ale można je tymczasowo podnieść, poddać się kosztownej operacji lub wyćwiczyć. Zarówno w pierwszej części, zwanej po prostu Fallout, jak i w kontynuacjach – Fallout 2, Fallout 3, Fallout New Vegas, Fallout 4 bohaterowi zostaje powierzona określona misja. Inna w każdej części. Pierwsza część polega na znalezieniu hydroprocesora w ciągu 150 dni, w drugiej gracz dostaje zadanie znalezienia urządzenia przeznaczonego do naprawy świata po zagładzie nuklearnej. W trzeciej zadaniem bohatera jest udział w projekcie „Oczyszczenie” – ogromnej instalacji, której zadaniem ma być oczyszczenie wody w ujściu Potomaku. Czwarta część rozpoczyna się w chwili wybuchu, ale bohater budzi się dopiweo kilkaset lat później i próbuje odnaleźć swoje zaginione dziecko. Natomiast w grze Fallout New Vegas gracz jest kurierem pracującym dla Mojave Express. W trakcie podróży celem jest dostarczenie przesyłki zawierającej przedmiot nazywany Platynowym Sztonem. Kurier w trakcie wykonywania zadania zostaje postrzelony, ale będący świadkiem wydarzenia robot zabiera bohatera do doktora i ten po jakimś czasie wraca do zdrowia i pragnie odnaleźć swoich oprawców. Oprócz serii gier RPG, istnieje także wieloosobowa wersja, czyli Fallout 76, stanowiący prequel poprzednich gier z serii. Jego akcja osadzona jest w roku 2102 w alternatywnej linii czasowej, 25 lat po wojnie atomowej, która zniszczyła Ziemię. Jest to gra online, która ze względu na swoją formę została okrojona z niektórych funkcjonalności, przez co odbiór gry w środowisku wielbicieli serii był bardzo negatywny, a sprzedaż niewielka.